Son yazınız ile zaman zaman 
            Benimde fikirlerim örtüşmüştür.

            Doğru söylersiniz ?..

            Ülkemizin bu günlere gelişinde A 'dan Z'ye
            Mustafa Kemal'den sonra gerçek ve tüzel kişiler,
            Kurumlar ve kuruluşların kusuru yadsınamaz.

            O dönemlerdeki,
            İki süper güç arasında kalan genç Türkiye,
            Maalesef korkut ve dayat oyununa gelerek, Mustafa Kemal'den hemen sonra kırmızı çizgilerinden sapmış ve saptırılmıştır. O günlerde hatırlayın NATO şemsiyesi altına kapağı atmak için üye olmadığımız hâlde " Kore " ye asker göndermedik mi ?.. Neye karşılık dersiniz.

            Lozan Antlaşması'nı bir türlü içine sindiremeyen ABD kuyruğuna takılmak için. Rafa kaldırılan " sanayii hamleleri " ve hemen IMF ve Marshall Yardımına teslim olanlar,  günümüzde ise vakur ve kendini beğenmiş, kendilerini başarılı görmekten bir türlü vaz geçemeyenlerin hezeyanları ...

            Süper Güç ABD ...

           Bir hafta sonu arkadaşım Ali geldi 
           Ve bizi hem tavuk göğsü yemeye hem de nargile içmeye davet etti.
                

           -  “Ali, biliyorsun tavuk göğsünü çok severim, ama hayatta ne sigara ne de nargile içtim” diyince

           -   “İyi ya, öğrenmiş olursun, en azından bir dene” diyerek beni ikna etti. Ve bizi, taksi tutarak Rumelihisar`a yakın bir yerde çay evine götürdü. İlk önce çaylarımızı içtik ve bir müddet sonra da gelen tavuk göğsünü yedikten sonra, tekrar taksiye binerek Emirgan`da sahile yakın bir çayevine gittik. 

            Garsona, bana ve kendisine nargile ısmarladı. 
             Aradan bir müddet sonra, bizim nargileler geldi. Elime nargileyi tutturup,

           -  “Hadi Yüksel, bir dene bakalım. Benim yaptığım gibi yap, suyu bir fokurdat” dedi”

           Ben de onun dediği gibi, yaptım ve suyu fokurdatarak ateşin üstünde yanan tütünü içime çekmeye başladım. Bana tarif ettiği gibi, çiğerlerime çekmedim ağzıma gelir gelmez, dumanı dışarı verdim.
              

           -  “Vallahi hem kolay hem de eğlenceli bu nargile içmek” diyince, Ali gülerek

           -   “Ben sana demedim mi?” dedi.

            İstanbul`a her gelişimizde, hem okul hem de mahalle arkadaşım Ali bizi Boğaz`daki bir lokantaya davet ederdi. 

            Kendisi, bir büyük firmanın müdürü olduğu için, gerek yurdışından gerekse yurtiçinden gelen kişileri, tanınmış lokantalara götürdüğünden, nerede hangi tanınmış lokantaların olduğunu gayet iyi bilirdi. Bizi bir akşam Boğaz`ın Anadolu yakasındaki bir lokantaya davet etti. 
           

            Masaya gelen garsona, aparatif olarak mezeler ve onun yanına da bir şişe rakı ısmarladı. Rakıyı, daha önceden soğutulmuş bardağa konulduktan ve üstüne de su ilave edildikten sonra, yudumlamaya başladık. Ana yemek gelmeden önce biz rakı şişeni yarılamıştık. Bunun üzerine ben arkadaşıma,
                  

            -  “Aliciğim, biraz hızlı gitmiyor muyuz ? Biliyorsun eşim ve ben pek alışık değiliz. Daha şimdiden dudaklarım uyuşmaya başladı, belkide yemekten sonra masadan kalkamayız.” dedim. Bunun üzerine,

            -  “Hiç bir şey olmaz. Sen keyfine bak !” diyerek tekrar doldurulan bardakları havaya kaldırıp içmeye ve eski günleri gülerek anmaya  devam ettik. Yemek faslı bittiğinde ikinci büyük rakı şişesi de bitmiş oldu. Ali, rakı içmeye alışık olduğu için, o bizden daha çok içmişti. Ondan daha az içmeme rağmen, bacaklarda kuvvetin azaldığını hissetmeye başladım. 

             Vatan kurtulduktan, 
             Ülke bir düzene kavuştuktan sonra 
             Atatürk rakı içmeye başlar. 

             Ancak hiçbir zaman bağımlı olduğu söylenemez. 

             Bu durumuma ispat olarak Nutuk’un yazıldığı süre boyunca içki içmemesi de gösterilebilir. 

             Sarhoşluktan hoşlanmayan, sarhoş olanları kibarca uyararak sofradan uzaklaştıran, hatta bir keresinde sofrayı bizzat kendisi terkeden Atatürk’ün sofrasında rakının saati ve usulü bellidir. 

             Atatürk döneminde Özel Kalem Müdürü ve daha sonra Cumhurbaşkanı Genel Sekreteri olan Hasan Rıza Soyak’ın aktardığına göre Atatürk, gündüz içilmesine ve vazife başındayken içilmesine, siyasi ve önemli konular hakkında konuşulacağı, kararlar alınacağı durumlarda içilmesine kesinlikle karşıdır. 

            Bilirsiniz ? ..
            Daha doğrusu hepimiz biliriz. 
            Ünlü bir söz vardır, 

            "Hafıza'i beşer nisyan ile malüldür" diye. 
            Yani "insan aklı unutma özürlüdür" der atalarımız ...
            Bu teşhis tam isabettir. 

            Ne yazık ki insanımız bu hastalığın önlemini alma konusunda pek başarılı olamadı. Tam tersine her gün bir unutkanlık hapı yutmuşcasına tarşhten ders alma refleksimiz köreldi. Bu nedenle toplum olarak hatalarımızı bir kısır döngü içinde tekrarlayarak bugünlere geldik. 
                    

             Ve de Mustafa Kemal Atatürk'ün işaret ettiği "çağdaş uygarlığa" bir türlü sıçrayamadık.

 
             Ünlü yazar Bertolt Brecht'in şu sözleri tam da bu meseleyi ifade eder... 

                 
            "Büyük sıçrayışları gerçekleştirmek isteyenler birkaç adım geri gitmek zorundadır. Bugün, yarına dünle beslenerek yol alır" Bu durum, geri ve dikiz aynalarına bakmadan yol almaya benzer. Bunu yapamadığımız için de pek çok kez yol kazalarına uğradığımız bir gerçektir. 

            Bu dünyaya yalnız gelir ve yalnız gideriz. 
            İşte bu aradaki süreç hayat değil mi sizce ? 
            Yaşamayan ne bilir ki hayatı. 

            Yaşamak gerekir elimizden geldiğince yaşamı. 

            Korkularımızla, endişelerimizle, beklentilerimizle, sevgilerimizle, hüsranlarımızla, ama yılmadan. Çünkü her gecenin ardından bir sabah olacak. Güneş tekrar doğacak. Yeni bir gün, yeni bir umut başlayacak. Güneş kovacak endişelerimizi, korkularımızı. Ama bilin ki gecenin en karanlık anında bile yıldızlar vardır bize ışık veren, yol gösteren. 

            Bunu görmek, duyumsamak gerekir.

            Bize hayata bağlayan en büyük etkenlerden biri 
            Sevgi değil midir sizce ? 
         
            Sevmek gerek, hele bir de sevilirsek hayat daha kolay olmaz mı ? 
            Sevgi yüreğimizde yanan bir volkandır. 

            Bu öyle bir volkandır ki patlayıp sönse bile yıllar boyu belki ömür boyu tütüp gider. 
            Sevgi gözlerde hayat bulur kalpte saklanır. 
            Hani bazı zaman, gecenin bir vaktinde uykuya dalmadan, kendimizle baş başa kaldığımızda, kalbimizin sesini dinlediğimizde, ta ki uykuya dalana dek geçen süreç içinde, maziye gömülüp içimizde derin bir sızı ve dudaklarımızda acı bir tebessüm duyduğumuzda, anılarımız bir bir canlanır.

           Geçmişte aralık ayının bir günü; 
           Gecenin geç vakitlerinde bir ağlayış 
           Ve İstanbul’a ilk merhaba. 

           Anlatıldığına göre soğuk bir hava, 
           Sokağı aydınlatan lambanın ışığında 
           Uçuşan beyazcıklar...
               
           Arnavut kaldırımını boyamakta. 
           Arada bir  esen hoyrat bir rüzgar 
           Boyayı bir toz gibi havalandırmakta.

 

           İşte böyle bir kış günü tanıdım İstanbul’u. 
           Şairlere, güftelere konu olan İstanbul’u. 
           İstanbul’u yaşamak, bir yıldız yağmuruna tutulmuş gökyüzü gibi esrarengiz ve renkli.

 

           Nereden başlasam anlatmaya, gerçekten zorlanıyorum. Anılarımdaki İstanbul’u hatırlamaya çalışıyorum. Tek bir korkum var eski İstanbul ile yeni İstanbul’u mukayese etmek. Ama etmeyeceğim. 

 

           Taksim’den Beyoğlu’na gittiğinizde mutlaka çiçek pasajına uğramadan geçmek olmazdı. Kendine özgü bir havası vardı eskiden, oradan Tünele gidip, aşağıya doğru inip Karaköy’e geldiğinizde Sarayburnu’nu ve Topkapı Sarayı’nı görürsünüz, birden hayallere dalarsınız.